! Ahhh ... słaba ja ... nie masz już wnuki! ... Ahhh ... słaba ja ... nie masz już wnuki! ...

! Ahhh ... słaba ja ... nie masz już wnuki! ... Ahhh ... słaba ja ... nie masz już wnuki! ...

          Myślę, że dla ludzi, najszczęśliwszy dzień w naszym życiu jest, kiedy rodzą się dzieci, w przeciwieństwie do romantycznych kobiet najlepszy dzień, kiedy się ożenił. Jednak z biegiem lat, z powrotem (mężczyźni) muszą mieć inne dobre dni i gdy rodzą się wnuki i jeśli córki "trochę", a nie dlatego, że stare powiedzenie mówi: "dzieci z moich córek, moje wnuki będą i moje dzieci ... będzie lub nie będzie ", gdyż jest to zbyt okrutne i nielogiczne, ale ponieważ dyskusja pomiędzy ojców i córek nie jest najważniejszy, ale sam argument z córką .... i zmienić etap. To jest jak jeden z wielu praw życia, ale to nie jest mój temat, ale czuje się jak ja "czas minął Wydajność jak dziadek. Jest urodzony dnia wnuk / różni się od kiedy urodziło się ich ojciec lub matka.? ... bardziej intensywne? Nie wiem ... ale inaczej. Być może dlatego, że się w czasie naszego życia, kiedy czujemy samotność dzieci, owoc ich ego (i nas przed) i nie odnoszą się do nich, przynajmniej w ich liście preferencji społecznych, a następnie mała istota rodzi się, oprócz nazwy wyznaczonej przez ich rodziców, najważniejsze jest to, aby przejąć swojego życia nasze imię, które z nasi rodzice i dziadkowie i sprawia, że ​​czujemy się ", który jest również naszym ..." i choć stary, nie ma, że ​​trochę istota jest częścią naszego życia drzewa jako mały oddział, który przychodzi do niego i że miłości z wszystkimi opieki. Widzimy go rozwijać, a my go zobaczyć uśmiech, a my go opłakiwać, ale to jest tak mała, daje nam do zrozumienia, że ​​wie, kiedy widzimy jego uśmiech, jakby powiedzieć, z resztą rodziny mój dziadek przyszedł,,! i bardziej jesteśmy wypełnione miłością, bo z nimi, znów mamy wrażenie, że są ważne dla "ktoś" i musimy i stać się twoim najlepszym przyjacielem gry, w której powie, zawsze chce się z nim bawić, i że zawsze stracić grać grać, a my będziemy wspólnikami jellybeans, ssać i karty, ale dlaczego mamy słuchać gniewu rodziców, przypominając nam, "że podniesienie złe dziadków .... wnuki "i tam ... Nie zgadzam się! ... Bo nikt nie uczył, jak dobry ojciec jest, ale stosowane w nauczaniu naszą miłość, szacunek i tolerancję .... ale kiedy dziadek jest, zdaje sobie sprawę, że nie jest wart, że dyscyplina przed używać, bo są, jakie są ... nic więcej ... DZIECI wyki i takie tam być trochę bardziej tolerancyjni, ale nie jest zły hodowcy. I tak, jak rosną, będziesz czuć się w swoich ramionach, gdy prosi cię, (i tyle, ale jeśli pozwolimy, protestują ich rodziców), a gdy nie można zwrócić, jesteś pachnący zapach jej skóry, jej pierwsze słowa, i zawsze płacze, ręce wyciągnięte, patrząc na Ciebie i jeździć w czasie ..... dziadku .... dla nich jest o wiele bardziej niż Boga ! ... i tak jesteśmy dumni z Parke, na plażę lub gdziekolwiek, a następnie kopać ..... jest nasz ukochany wnuk! ... ale ... ale ... czas mija, a one rosną zbyt szybko, a może dostać od 3 do 4 lat ... pewnego dnia zaczynają zauważać, że dziadek .... mam własne gry ! ... i stopniowo, widzisz ... i to jest faktem ... mamy już pocałować na pożegnanie zapytać .... jeśli nie są źli ... inaczej .. lub pocałunek. .. czy coś ....! i preferencje zmieniły ... teraz panuje nad mama, tata i babcia i zaakceptować, że myśli, że kiedy rodzi się, są tak czyste, jak wybrać ich dziadka najwyższej miłości, ale z wiedzy o życiu, znany również "inne rzeczy ", nie tak czyste i zanieczyszczone (mniej lub bardziej) i ten dzień nadejdzie, będziemy go odwiedzić i do niego, jak w przypadku zagranicznych .... i że dzień, to uświadomić sobie, że ALE .... nie są już ERAS .... CO! ... To znaczy ... to dziadek dziadek ... ale nowe życie ... bo wtedy powie .... Dziadku .... Jestem starszy! i wrócisz ci tęsknotę przy żądaniu ramiona, gier, twoje pocałunki ..... ale "wszystko jest samo życie, dzisiaj, z tym ogromnym Gripon złapał mnie, wziąłem tydzień pisać bezwartościowe wszystko i przepraszam. Zresztą ... Mój biedny .... nie mają już wnuki ... do którego była ważniejsza .... BÓG .....! ! tak smutne życie ...................................

!!! Ayyy ... pobre de mí... que ya no tengo NIETOS...!!! ¡¡¡ Ayyy... pobre de mí... que ya no tengo NIETOS...!!!

          Yo creo que para los hombres, el día más feliz de nuestra vida es cuando nos nacen los hijos, a diferencia de las románticas mujeres que su mejor día es cuando se casan. Pero con los años, volvemos ( los hombres) ha tener otros días felices y es cuando nos nacen los nietos y si es de hijas " un poco más" y no porque el viejo dicho diga que " los hijos de mis hijas, nietos míos serán y los de mis hijos... serán o no serán" pues esto es demasiado cruel e ilógico, más bien porque una discusión entre padres e hijas no tiene la mayor importancia, pero la misma discusión con la nuera.... ya cambia el escenario. Es como una de tantas leyes de la propia vida, pero no es este mi tema, sino el sentir que se me " ha acabado el tiempo de PODER como abuelo. El día que nos nace el nieto/a es distinto a cuando nos nació su padre o su madre. ¿ más intenso...? no lo sé... pero si distinto. Posiblemente porque nos llegan en un momento de nuestras vidas en que sentimos la soledad de los hijos, fruto de sus egoísmos ( y nosotros antes) y ya no somos importantes para ellos, al menos en sus listas de preferencias sociales y en ese momento, nace un ser pequeñito, que aparte del nombre que les designen sus padres, lo más importante es que llevará toda su vida nuestro apellido, el de nuestros padres y abuelos y eso nos hace sentir " que también es nuestro..." y aunque los viejos, ya se fueron, aquel pequeño ser, forma parte del árbol de nuestra vida, como una pequeña rama que nace en él y al que cuidamos con todo AMOR. Y le vemos crecer, y le vemos sonreír y le vemos llorar, pero aquel ser tan pequeñito, nos da a entender que nos conoce cuando nos ve con su sonrisa, como si dijeran al resto de la familia ¡¡¡¡ ha llegado mi abuelito,,,!!! y eso nos llena de más AMOR, porque con ellos, volvemos a tener la ilusión de que para "alguien" somos importantes y nos necesitan y nos volvemos su mejor amigo de juegos, el que siempre le dirá que quiere jugar con él y el que siempre perderá juegue a lo que juegue, y nos volveremos a ser sus cómplices de las gominolas, de los chupas y los cromos, aunque por ello tengamos que escuchar la bronca de sus padres al recordarnos " que los abuelos.... mal criamos a los nietos" y ahí...¡¡¡ no estoy de acuerdo...!! Porque nadie fue a estudiar como se es un buen padre, sino que aplicamos en su enseñanza nuestro amor, nuestro respeto y nuestra tolerancia.... pero cuando se es abuelo, uno se da cuenta de que no vale la pena esa disciplina que antes usamos porque ellos son lo que son...NIÑOS... nada más y tal veza ahí seamos un poco más tolerantes, pero no mal criadores. Y así, a medida que va creciendo, lo vas sintiendo en tus brazos cuando él te lo pide, ( y por detrás, SIN QUE NOSOTROS LE HAGAMOS CASO, están protestando sus padres) y cuando no te lo pide, vas oliendo el olor de su piel, sus primeras palabras, sus lloros y siempre, sus manitas extendidas, buscando las tuyas para el paseo y en esos momentos.....¡¡¡¡ el abuelo.... para ellos es mucho más que el mismo Dios...!!! y así de orgullosos los llevamos al parke, a la playa o donde sea y haga falta.....¡¡¡ es nuestro amado nieto...!!! pero... pero... el tiempo pasa y ellos crecen tal vez demasiado pronto  y al llegar entre los  3 y los 4 años... un día empiezas a notar, que ¡¡¡ abuelo.... tengo mis propios juegos...!!! y poco a poco, ves... y es ley de vida... que ya tienes que pedirle el beso de despedida.... si es que no están enfadados... de lo contrario ..¡¡¡ ni beso... ni nada....!!! y sus preferencias han cambiado... ahora impera más mamá, papá y la abuela y uno lo acepta pensando que cuando nacen, son tan puros que escogen al abuelo como su AMOR SUPREMO, pero con el conocimiento de la vida,  conocen también " otras cosas" no tan puras y se contaminan (MÁS O MENOS) y ese día llega, en que vas a visitarlo y para él, como si entrara un extraño.... y ese día, te das cuenta de que ¡¡¡¡ ERES .... PERO YA NO ERES .... LO QUE ERAS...!!! osea... está el abuelo... pero el nuevo abuelo de la vida... porque enseguida te dice....¡¡¡¡¡ abuelo.... que yo ya soy mayor!!!!  y te vienes de vuelta añorando, cuando solicitaba tus brazos, tus juegos, tus besos..... pero " son cosas de la vida misma, que hoy, con este tremendo GRIPÓN que él me contagió, llevo una semana sin valor para escribir nada y lo siento. En fin...¡¡¡¡ POBRE DE MI .... QUE YA NO TENGO NIETOS... A LOS CUALES YO ERA.... MÁS IMPORTANTE QUE DIOS.....!!!!!! así es la triste vida...................................